Cry Cry Cry

IMUS, CAVITE--Tindi ah. Umabot pala ng higit sa Php 347 million ang jackpot sa Superlotto 6/49 bago ito napanalunan ng dalawang taga-Luzon. Hay. Ano kaya ang pakiramdam ng isang milyonaryong kapapanalo pa lang ng lotto? Sarap.

* * *

Matindi ang naging kumpetisyon sa in-attend-an kong Sportsfest nung Sabado. Bilang isang mag-aaral--and at the same time the officer of the club--kailangang mag-participate. Ang nangyari? Ayun. Sakit ng katawan. Buong araw. Pawis. Pilay. Sugat. Poot. At feeling ng nai-in love.

Medyo mahirap 'yung sinalihan naming event (hulaan n'yo). Pang-kargador ng pier. At dahil hanggang pagsulat lang ako, hindi suitable sa akin 'yon. Although medyo mayroon tayong weight at height advantage (ano 'to, boxing??) mahirap pa rin kapag walang strategy. Sobra.

At mas lalong mahirap 'yung pakiramdam na kani-kanina lang e masaya ka tapos ngayon e nagmumukmok ka na lang sa isang tabi. Mixed emotions. Paka-emo. Andun sa may azotea, nagpapahangin. Nakatingin sa ulap. At naghahangad ng rebolusyon. Hay.

* * *

First time ko ulit na bumalik ng hometown ko. Kinakailangan ko ring magpahinga kahit kaunti. Masaya kahit papaano. Kasi kahit ilang araw lang ang stay ko (ang totoo'y 30 hours lang ang state visit ko) nakakapanibago ang ambience kasi medyo far from the madding crowd ang aura dito. Malayo sa mga bangaan ng mga goons. Malayo sa ingay ng paulit-ulit na rhythm ng mga hip hop na kanta. At higit sa lahat, respite sa mga araw na sobrang 'confusing'.

Kaya kahit malapit na akong mapakanta ng "bra-ba-li-bin-ta-wan" jingle e nakaranas ako ng sarap. Salamat sa aircon bus.

car_pal